Verkefni næsta biskups verður EKKI að endurvekja traust á kirkjunni. Einfaldlega vegna þess að það að búa til, endurvekja eða smíða traust er ekki verkefni í sjálfu sér. Traust myndast. Traust er ekki heldur markmið í sjálfu sér. Traust er verkfæri til að gera og vera. Það er gífurlega mikilvægt að næsti biskup skilji muninn á verkfærum og verkefnum. Það er ekki alltaf auðvelt að greina þar á milli.

Frederick Herzberg hefur bent á að það sem letji starfsfólk séu ekki sömu hlutir með andstæðum formerkjum og hvetji fólk til dáða (sjá t.d. vísun hér). Ef dregið er úr skaðlegum þáttum hvatningar þá leiði það ekki endilega til meiri hvatningar. Það sem hvetur okkur til góðra verka sé einfaldlega eðlisólíkt því sem letur okkur.

Það er líklegast hægt að segja svipaða hluti um traust. Það sem byggir upp traust, er ekki skortur á eiginleikum sem rífa traust niður. Það sem ég sleppti í skrifunum fyrir nokkrum mánuðum var að benda á að þó ekki sé hægt að endurvekja eða smíða traust, það myndast. Þá er mjög auðvelt að brjóta traust niður og eyðileggja það.

Ein mjög góð leið til að eyðileggja eigið traust og virðingu er að kvarta sáran undan peningaskorti og skera niður þjónustu, en samþykkja á sama tíma að leggja fé í undirbúningsframkvæmdir við dýrar skrautbyggingar. Það að hætta við skrautbyggingar mun svo sem ekki byggja upp traustið á ný, en hugsanlega draga úr áframhaldandi hruni.

Guð elskar ykkur, takk fyrir, …

- gengið úr púlti, snúið við -

Nei, mér skilst að hefðin sé að hafa ræðuna lengri. Stjórn KSS bauð mér að tala hér í kvöld og sagði að ég mætti tala um hvað sem er, sem er ekki endilega sniðugt þegar ég á í hlut. Enda finnst mér gaman að tala um margt og gaman að tala lengi.

Mig langar að tala um elsku Guðs, eða öllu heldur hræðslu okkar við elsku Guðs. Það er nefnilega ekkert verra og erfiðara en að fá eitthvað frábært án þess að eiga það skilið. Nema þá ef einhver annar fær að njóta einhvers sem hann eða hún á ekki skilið að okkar mati.

Líklega eru þið öll búin að sjá The Hunger Games, og einhverjir af nördunum hér inni jafnvel búin að lesa bókina. Eins góð og myndin er, þá saknaði ég eins sem er erfitt að mynda og festa á kvikmyndatjald. Katniss, aðalsöguhetjan, hatar náð. Katniss hatar að fá gjafir sem hún getur ekki eða hefur ekki borgað fyrir. Þolir ekki að einhver sé góður við hana, hún vill vinna fyrir sér sjálf, vera sjálfstæð og öðrum óháð.

Hugmyndir Katniss eru skýrar í bókinni, og ég biðst afsökunar á að vísa í hana á ensku.

I feel like I owe him something, and I hate owing people (The Hunger Games (Suzanne Collins) – Highlight on Page 32 | Loc. 399)

Og síðar þegar Katniss veltir fyrir sér hvort að sendingin frá district 11, sé þakkargjöf eða tilraun til að borga til baka það sem þeir skulda henni í raun.

[A]s a thank-you? Or because, like me, they don’t like to let debts go unpaid? (The Hunger Games (Suzanne Collins) – Highlight on Page 239 | Loc. 2950).

Katniss lifir í heimi greiða og endurgjalds, eins og við. Það gerir enginn neitt fyrir neinn, sem gerir ekki neitt fyrir neinn. Ég er ég er ég og á það skilið. Hef unnið mér inn fyrir því. Takk fyrir.

Þannig syngjum við stundum „ég elska Guð“, við syngjum um „minn Guð“, einkaspeki stóð einu sinni í texta í Vatnaskógi um eitthvað sem við eigum svona prívat og vísaði til þess að við eigum Guð alein og sjálf. Mitt, mitt, mitt. Það er meira að segja sungið í einhverjum söng „að ég gefi Guði allt“ og þannig reynum við að sannfæra okkur um að Guð sé bara að borga okkur til baka með náðargjöf sinni. Þetta er eftir allt „minn Guð“ og ég hlýt á einhvern hátt að eiga þetta skilið.

Raunveruleikinn er hins vegar að ekkert okkar vill í raun og sann gefa Guði allt, og ekki síður hitt. Náðargjöf Guðs er ekki föl, hún er ekki til sölu. Algjörlega óháð því hvað við syngjum mikið og hátt, hegðum okkur vel og gerum mikið af góðum hlutum.

Náð Guðs fæst hvorki keypt né seld.

Það er þess vegna sem við þolum svo illa náðina, það að fá eitthvað endurgjaldslaust. Við reynum eins og við getum að búa til kerfi, reglur, lög til að réttlæta það að við séum elskuð af Guði. Og á stundum til að útskýra af hverju Guð elskar okkur meira en hina.

Algengast er að við bregðumst við vandanum á þann hátt að setja íþyngjandi reglur fyrir aðra en okkur sjálf. Við höldum á lofti því sem hentar okkur, en kannski kemur öðrum verr.

—

Í afbrotafræði er til kenningarkerfi sem leggur áherslu á að skilgreiningar á því hvað er lögbrot og hvaða refsing sé við hæfi, sé nátengt því hverjir það eru sem semja lögin. Í okkar heimi væru það karlar og stundum konur á aldrinum 40-55 ára, yfirleitt gift gagnkynhneigt fólk með börn og stöðugar tekjur.

Af þeim sökum eru lögum og siðaboðum að jafnaði beint að glæpum eða „syndum“ sem ungt fólk fremur og hópar sem ekki eru eins og þau sem setja reglurnar búa fremur við fordæmingu. Þetta á ekki aðeins við um lög heldur ekki síður Biblíutúlkanir. Textarnir eru lesnir og túlkaðir á þann hátt, sem styrkja hugmyndir okkar um að við séum góð, um leið og við fordæmum hina. Einfalt, skýrt og gott dæmi um þetta eru hjónaskilnaðir sem Jesús gagnrýnir harðlega í Biblíunni, en nefnir samkynhneigð ekki einu orði.

Samt er fjöldi fólks í kirkjunni sem telur samkynhneigð sérstaka synd, en þegir eða burtskýrir texta sem tala um hjónaskilnaði. Enda er það svo að þeir sem eru aðaltúlkendur orðsins, fólk eins og ég á frekar í hættu að ganga í gegnum skilnað en þurfa að endurskilgreina kynhneigð sína.

Hér er ég ekki að segja að skilnaður sé stærri synd en eitthvað annað, alls ekki. Ég er einfaldlega að benda á að þeir sem ráða, hafa áhrif á hugmyndir okkar um rétt og rangt. Ráða því hvaða áherslur við höfum í lögum landsins og líka hvað virðist skipta máli í framsetningu á boðskap Guðs. Enda er það svo að hugmyndir um að ein synd sé meiri eða minni en önnur er einfaldlega marklaus í hugmyndaheimi t.d. Páls postula og Jesús Krists. Syndir felast enda ekki fyrst og fremst í gjörðum okkur heldur afstöðu. En það er efni í aðra hugleiðingu.

Í raunveruleika okkar er samt svo að glæpir og/eða syndir þeirra valdaminni eru yfirleitt harðar dæmdir, en þeirra sem setja reglurnar.

Af hverju skiptir þetta máli þegar kemur að elsku Guðs? Jú, við sem erum góð og fullkomin, – ég meina við sem ráðum, – setjum stundum fram boðskapinn um Guð á þann veg að við eigum elsku Guðs skilið.

Ég til dæmis er ekki samkynhneigður. Ef ég héldi því fram að samkynhneigð sé ill í augum Guðs þá er ég í vissum skilningi að finna ástæðu fyrir Guð til að elska mig meira en einhvern annan. Ég geri eitthvað rétt, en einhver annar geri það ekki.

Á sama hátt hef ég aldrei orðið ofurölvi, þannig að í regluverki sem segir drykkju andstæða vilja Guðs, þá færist ég lítillega nær því að Guð eigi að elska mig, frekar en einhvern drykkjubolta.

Þannig verður til syndaskilningur, regluverk sem er byggt utan um hver ég er, velmenntaður karlkyns gagnkynhneigður guðfræðingur alveg að verða fertugur í góðri vinnu, með yndislega konu og frábær, vandræðalaus og gáfuð börn.

Þetta regluverk eða syndaskilningur miðar að því að sannfæra mig um að ég sé góður og eigi á einhvern hátt meira skilið að Guð elski mig en einhvern annan. Ég geri enda allt rétt og gef meira að segja peninga til góðgerðarmála.

Ég tek síðan þátt í að styrkja þessar hugmyndir um að ég sé frábær og geri meira rétt en flestir, því ég þoli ekki að Guð elski mig eins og ég er, skilyrðislaust. – Ég vil hafa skilyrði sem ég get uppfyllt en ekki aðrir.

Eina vandamálið við þetta frábæra módel mitt er að „Allir hafa syndgað og skortir Guðs dýrð“ eins og segir í bréfi Páls postula til íbúa í Róm, Rómverjabréfinu. Alveg sama hvaða reglur ég og aðrir eins og ég, búa til um að aðrir séu ekki jafngóðir og ég, þá er ég undir náð Guðs. Afstaða okkar til Guðs er alltaf bjöguð, en Guð elskar mig algjörlega óháð afstöðu okkar og gjörðum.

Og það sem er næstum meira óþolandi en að ég njóti náðar og elsku Guðs, er sú staðreynd að allt mannkyn er líka elskað skilyrðislaust af Guði.

—

Norski fræðimaðurinn Gunnar Elstad heldur því fram að allar manneskjur glími við þrjár spurningar alla ævi. Spurningarnar eru:

• Elskar mig einhver?
• Vill einhverja leika?
• Get ég gert gagn?

Vandamál Katniss í Hungurleikunum, andúð hennar og margra okkar á náðinni er að við höfum blandað saman spurningunni um elskuna og þörfinni fyrir að gera gagn. Við höldum að til að við séum elskuð þurfum við að gera eitthvað rétt, vera til gagns.

Katniss skilur þannig sjálfa sig, út frá systur sinni. Hún hefur ekki efni á að hafa prinsipp, hún getur ekki ákveðið að vera hún sjálf. Hún þarf nefnilega að vernda systur sína, aðeins þannig er hún einhvers virði.

Svar Guðs við spurningunum er hins vegar ekki skilyrt. Náðargjöf Guðs blandar ekki spurningunum saman, svörin eru einfaldlega
Já, ég elska þig.
Já, ég er með þér.
Já, þú ert mikilvæg/mikilvægur.

Svar Guðs er Já, sama hvað…

Hvort fær kona gleymt brjóstbarni sínu, að hún miskunni eigi lífsafkvæmi sínu? Og þó að þær gætu gleymt, þá gleymi ég þér samt ekki.
Sjá, ég hefi rist þig á lófa mína, [segir Guð] múrar þínir standa jafnan fyrir augum mér…

stendur í 49. kafla Jesaja. Það er sama hversu reið við verðum, sama hversu mikið það fer í taugarnar á okkur. Við erum rist í lófa Guðs. Við erum elskuð að Guði.

Viðbrögð okkar geta verið margskonar. Við getum reiðst og barist á móti. Við getum hafnað Guði, haldið því fram að náðin sé markleysa og vitleysa.

Það nefnilega fylgir ein óþolandi staðreynd, óásættanleg staðreynd, fullyrðingunni um náð Guðs. Fólk sem var leiðinlegt og illt hér á Jörðinni gæti verið að finna í Himnaríki.

Við getum leitað að ástæðum fyrir náðinni, reynt að skilyrða hana. Stimplað þá sem eru ekki eins og við, skipt heiminum upp í við og hinir. Við getum fundið eða búið til ástæður og afsakanir fyrir því að Guð elski okkur með því að dæma og gagnrýna aðra. Við getum sannfært okkur um að við höfum unnið okkur elskuna inn með að vera ekki eins og hinir.

Eða við getum einfaldlega gefist upp fyrir náð Guðs, þakkað Guði fyrir að vera sá sem Guð er og leitast við að lifa í þakklæti og trausti til Guðs.

því að af náð eruð þið hólpin orðin fyrir trú. Þetta er ekki ykkur að þakka. Það er Guðs gjöf. Ekki byggt á verkum, enginn skal geta miklast af því. Við erum smíð Guðs, sköpuð í Kristi Jesú til góðra verka sem hann hefur áður fyrirbúið til þess að við skyldum leggja stund á þau. (Ef 2)

Það er hins vegar drulluerfitt að lifa í þessu þakklæti og trausti til Guðs. Það er miklu miklu einfaldara að lifa í blekkingunni um að við eigum elsku Guðs skylda. En þannig er það bara ekki. Í öðru Jóhannesarbréfi segir:

Við elskum því að Guð elskaði okkur að fyrra bragði.

Með öðrum orðum Guð elskar okkur, sama hvað. Við erum sköpun hans, við höfum hlutverk, við tilheyrum Guði. En það er ekki vegna hlutverksins sem Guð elskar okkur. Guð elskar okkur ekki svo að hann geti leikið við okkur eða hlustað á okkur syngja lofgjörðarsálma. Nei, Guð elskar okkur, sama hvað.

Við sem erum eins og Katniss getum látið það pirra okkur að vild, hlaupið um stimplað fólk, jafnvel hafnað Guði alfarið en það breytir engu.

Guð elskar ykkur samt, takk…

Æskulýðssvið KFUM og KFUK hefur á vormisseri boðið upp á mánaðarleg fræðslukvöld yfir undir yfirskriftinni „Viltu vita meira?“ Á samverunum hefur verið glímt við hugtök og hugmyndir kristinnar trúar á opin og skemmtilegan hátt. KFUM og KFUK fékk styrk til fræðslukvöldanna frá Æskulýðssjóði.

Lokasamvera þessa misseris verður í KFUM og KFUK húsinu við Holtaveg næstkomandi þriðjudag, 24. apríl, kl. 17:30-19:15. Yfirskrift lokafræðslunnar er „Hvað er kirkjan? – Samfélag trúaðra.“ Umsjón með fræðslunni verður í höndum Halldórs Elíasar Guðmundssonar og það er óhætt að lofa því að fræðslan verði skemmtileg og að spurt verði krefjandi spurninga um efnið.

Fræðslukvöldin eru opin öllum. Boðið er upp á léttan kvöldverð en tekið er á móti frjálsum framlögum fyrir veitingarnar.

Umsjón með fræðslukvöldunum hafa þeir Jón Ómar Gunnarsson æskulýðsprestur KFUM og KFUK, og Halldór Elías Guðmundsson æskulýðsfulltrúi félagsins.

Nánari upplýsingar eru veittar hjá Þjónustumiðstöð KFUM og KFUK í síma 588-8899. Verið velkomin!

[Fræðslukvöldið á Facebook]

„Hver er ég?“ og „Til hvers er ég?“ eru grundvallarspurningar unglingsáranna. Sem unglingar uppgötvum við að foreldrar okkar eru ekki fullkomin. Heimurinn er ekki eins einfaldur og við héldum sem börn.

Með skilningnum um það að foreldrar eru ekki alvaldir og fullkomnir koma inn efasemdirnar um Guð, um almættið, það sem skýrir út þennan heim. Hver er þessi Guð? Hver stjórnar þessu öllu saman?

Á unglingsárunum er byrjað að kenna um Darwin og þróunarkenninguna sem leiðir til óumflýjanlegra árekstra milli hlutbundins sköpunarskilnings barnsins og þróunarkenningarinnar. Fyrir hádegi er það Darwin í líffræði og eftir hádegi 1.Mósebók og misvel útskýrð Sköpunarsagan í Fermingarfræðslunni.

Hvernig er hægt að höndla þetta? Unglingar eru að móta getuna til að hugsa huglægt, ræða heimspekilega og skilja líkingar sem ekki snúast um hluti heldur hugtök. Getan til að sjá heiminn ekki bara með eigin augum heldur til að setja sig í spor annarra tekur stórstígum framförum. Getan til að hugsa huglægt hjálpar unglingum til að setja sig í spor annarra og álykta hvernig það hugsar, hvernig því líður.

Spurningarnar vakna: Hver er ég? Til hvers er ég? Hver er þessi Guð? Eða er hann e.t.v. ekki til?

Þekking – Skilningur – Upplifun

Ég tel það gagnlegt í okkar samtali að skipta Guðstrú unglinga í þrjá þætti, þekkingu, skilning og upplifun.

• Þekking er þannig ákveðin kunnátta sem við tengjum trúnni á Guð. Það að kunna Faðir Vorið, Trúarjátninguna, þekkja söguna um týnda soninn o.s.frv.
• Skilningur er þá það að skilja merkingu Faðir vorsins og Trúarjátningarinnar ásamt því að skilja hvað Jesús kennir okkur með sögunni um týnda soninn.
• Þriðji þátturinn, upplifunin er þá það að fara með Faðir Vor og vita Guð sem hlustanda, játa trú sína með orðum Trúarjátningarinnar og treysta þessum Guði eða finna sig í hlutverki einhverrar persónu sögunnar um týnda soninn.

Tveir síðarnefndu þættirnir byggja á því að unglingurinn geti hugsað huglægt. Hann geti tileinkað sér hugtök eins og fyrirgefning og kærleikur án þess að þurfa að tengja þau við ákveðna atburði. Einnig gerir upplifunin þá kröfu til einstaklingsins að hann geti sett sig í spor annarra, geti áliktað um hvernig aðrir hugsa og líður.

Þar með er ekki sagt að börn sem ekki hafa öðlast þessa færni geti ekki trúað. Þó er ljóst er að trú þeirra sem yngri eru, barnatrúin, hvílir á annars konar grunni, grunni barnslegrar einlægni og takmarkalausts trúnaðartrausts til þeirra sem litið er upp til. Orð Jesú Krists sá sem ekki komi í Guðs ríki sem barn muni ekki inn í það koma, vísar til þessa trúnaðartrausts.

Til að trú unglings þroskist þarf því að hjálpa honum til að takast á við efasemdarspurningar um Guð, lífið og tilveruna og hjálpa honum til að orða hugsanir sínar og líðan.

Til að auðvelda unglingi þetta er mikilvægt að hann hafi yfir að ráða þeim tækjum sem nauðsynleg eru til að fjalla um Guð. En þau eru helst, trúarlegt tungutak/trúarlegur orðaforði og bænin.

Án þessara tækja er mjög erfitt fyrir ungling að orða hugsanir sínar, eða hvernig færi fyrir íþróttafréttamanni sem lýsa ætti handboltaleik og hefði ekki á færi sínu orð eins og bolti, leikmaður og mark.

Ef Guð á að vera annað og meira en hugtak í kristnifræðitíma er bænin grundvallandi þáttur. Það að geta kyrrt hugann og leitað til Guðs er nauðsynlegt til að unglingurinn geti upplifað. Unglingar sem hafa lært bænir frá barnæsku hafa þannig mikið forskot á þau sem fyrst setjast niður við bænagjörð í fermingarfræðslunni. Ef bæn er ekki eðlilegur þáttur í lífi unglinga er erfitt, jafnvel ómögulegt fyrir nokkra tíma í fermingarfræðslu að breyta því. Því er mikilvægt að bæn sé ekki feimnismál eða óeðlilegur hlutur í lífi fjölskyldunnar.

Að tilheyra

Á unglingsárum losnar um tengsl þeirra við fjölskylduna og ný tengslanet verða til. Þannig tengjast unglingarnir ýmsum hópum og leitast við að skilgreina sig út frá þeim. Þannig eru unglingar ýmist skopparar, gotharar eða e-ð annað sem ég man ekki hvað er. Þeir tilheyra hugsanlega íþróttafélagi, jafnvel úti í heimi. Þau búa í ákveðnu hverfi, sækja ákveðin skóla o.s.frv.

Þannig var ég til dæmis sem unglingur KFUM-ari (góður), Laugalækingur, Laugarnesingur, Liverpool-ari, Skagamaður (út af því mamma var/er það), Ármenningur í handbolta, með ljósmyndadellu, Svarfdælingur (pabbi), gáfumenni o.s.frv.
Þessir hópar hafa mismikil áhrif, t.d. skipti það litlu máli fyrir mig að vera Svarfdælingur, en ég var það víst samt. Það að vera KFUM-ari hafði hins vegar meiri áhrif, þar var mjög ákveðinn mótun og ég skilgreindi mig sem hluta af velskilgreindum hópi sem eyddi miklum tíma saman.

Þessir hópar hafa mikil áhrif á mótun unglingsins. Það fylgir því að vera skoppari að hlusta á ákveðna tónlist, klæða sig í ákveðinn föt og jafnvel ganga á ákveðinn hátt. Öll frávik frá hefðum eru illa liðinn skapa óöryggi í hópnum, því í raun eru allir sem tilheyra hópnum á sama hátt að reyna að skilgreina sig, finna sig.

Þessi þörf fyrir að tilheyra og endurskilgreina hverju/m er tilheyrt, verður hluti upplifunarinnar, mótar það hver við erum.

Niðurlag

Til að barnið þitt þroskist á eðlilegan hátt á öllum sviðum er mikilvægt að gefa því tíma. Hlusta á það, hjálpa því að orða hugsanir sínar og leiða það áfram með kærleiksríkum og raunverulegum áhuga á hugsunum þess og tilfinningum. Það á ekki síst við til að það þroskist trúarlega. Að vera óhrædd við að velta upp spurningum með barninu sínu án þess að þekkja sjálf svörin er barninu og þér nauðsynlegt til að læra meira og verða hæfari til að takast á við lífið.

Til að upplifa þarf barnið/unglingurinn að geta rætt við Guð í bæn. Því þarf að finnast að það að kyrra hugann frammi fyrir Guði sé eðlilegur þáttur í daglegu lífi.

Loks þarf unglingurinn, ef ætlunin er að þroskast í samfylgd við Guð, að finna sig hluta af þeim sem trúa á Guð. Ef fjölskyldan telur Guð framandlegan, vinirnir telja Guð lítt spennandi og kennarinn fussar og sveiar yfir Sköpunarsögunni og talar um hina fávísu kristnu þá er ekki líklegt að trúarhugmyndir nái að þroskast og mótast í samræmi við annan vitsmunaþroska (breyting á texta eftir góða ábendingu Hjalta Rúnars hér fyrir neðan) að Guð nái í gegn.

Að lokum

Fyrir mig sem „fagmann“ á sviði trúmála svíður mér oft þegar fólk talar af vanþroska um trúmál í fjölmiðlum. Fullyrðir hitt og þetta um kirkju og Krists sem er í besta falli misskilningur og í versta falli rangt. Oft á tíðum stafar þetta af því að viðkomandi hefur mistekist að stíga út úr hlutlægum skilningi á Guðshugtökum og yfir í hið huglæga. Trúarþroskinn hefur ekki fylgt öðrum þroska, barnatrúnni eða vonbrigðum með barnatrúna er leyft að ríkja gagnrýnislaust. Guð gefi að börnin ykkar nái að þroska trúarskilning sinn, hver svo sem afstaða þeirra til Guðs kunni að vera í framtíðinni.

• 4 dl Hveiti
• 2 msk Sykur
• 1/2 tsk Salt
• 1/2 tsk Lyftiduft
• 2 Egg
• 1 tsk Vanilludropar
• 50 gr Smjörlíki
• Mjólk

Framkvæmd

• Þurrefni
• Egg og vanilludropar
• Smjörlíki
• Mjólk

Fyrst og fremst leitumst við eftir að muna að við erum ekki fullkomin heldur elskuð af góðum Guði.

Síðan hafa liðið 15 ár og staða kirkjunnar hefur orðið óskýrari á hverju ári síðan. Vandamálið sem við vonuðumst að hefðu horfið með forvera Karls, hurfu aldrei, hverfa aldrei og eiga reyndar aldrei að hverfa. Líklega átti Karl aldrei séns, jafnfrábær og hann var, jafnmikilvæga hluti og hann gerði. Því vissulega gerði hann margt frábært og flott í starfi sem biskup, þó annað væri kannski síðra. Líklega átti hann samt aldrei möguleika á öðru en að lenda í skugga forvera síns, sitja uppi með sekt embættisins og kirkjunnar allrar.

Nú stöndum við frammi fyrir biskupsvali að nýju. Eftir standa tveir frambjóðendur, báðir frambærilegir og sjálfsagt gott fólk. En ólík eru þau í baráttunni. Annars vegar höfum við Sigurð Árna, menntamann með áberandi stuðningsmannahóp, sem notar flott orð og á stundum tilgerðarleg. Hann talar um “Guðskomuna” í staðinn fyrir að segja Jesús. Hann notar orð eins og dreifræði og stakstæðir. Menntun hans og þekking verður á stundum orðskrúðinu að bráð.

Síðan höfum við dreifbýlisprestinn sem hefur sinnt sjávarplássi í fjöldamörg ár. Lítt áberandi frambjóðandann, Sr. Agnesi, sem vegna trúmennsku sinnar hefur verið falið að vera prófastur á sínu svæði og hefur sinnt um sitt fólk á jafnt gleði- og sorgarstundum. Hún notar ekki flókinn orð í framsetningu sinni. Hún segir hlutina skýrt, ef marka má svör hennar við spurningum sem má finna á vef- og bloggsíðum kirkjunnar og kirkjunnar þjóna. En hún skrifar Kirkja með stórum staf.

Ég velti fyrir mér hvort að í því felist fyrst og fremst munur frambjóðendanna. Annar frambjóðandinn skrifar orðið kirkja með stórum staf og meinar þjóðkirkjan meðan hinn notast við lítinn staf.

Á höfuðborgarsvæðinu er þjóðkirkjan aðeins ein stofnunin, einn þjónustuaðilinn meðal margra, kirkja meðal kirkna, eitt trúfélag af mörgum á markaðssvæði trúarskoðanna. Meðan í dreifbýlinu sumstaðar er kirkjan Kirkjan, miðstöð, miðpunktur, húsið sem við heimsækjum í upphafi og lokin og reglulega þar á milli.

Er spurningin í biskupskosningunum framundan e.t.v. ekki spurning um karl eða konu, menntun eða reynslu, hlédrægni eða sýnileika, heldur fyrst og fremst um hvort í skrifum um þjóðkirkjuna við notumst við lítinn eða stóran staf í orðinu kirkja?

Í dag var kannski skrítnast að hlusta á nemendurna hjá HELP, td hann Jean-Wilner. Þeir vilja breyta heiminum og byrja á Haiti. PPT sýningin sýndi það. HELP nemar nýta menntun sína í Haiti en flytja ekki erlendis eftir nám eins og stór hluti háskólanema gerir. Þeir virðast skilja þakklæti.

MAYOR’S OFFICE (16:24, Jan 12 2010)

Going to the 2nd mayor in Jacmel, brought back memories from 2 years ago when I visited the mayor’s office in Detroit as a part of a j-term course.

LITURGY (Evening, Jan 14 2010)

• All read the story (Luke 24.xx-31)
• Sarah reads Jesus
• Halldor reads travelers
• Question asked: Where did Jesus meet You today?
• Answer
• Silence
• Reply: Luke 24.31 or Job 42.5
• Repeat
• Prayer
• What is left unsaid?
• Memo: I can only imagine, MercyMe

MATARLAUST (6:08, Jan 16)

Hótelið er orðið matarlaust EN og þetta er mikilvægt EN, Verbo fékk í gær systur sína sem býr í bænum til að bera ábyrgð á að við fáum mat þangað til við förum.

—

Dagbókarbrotin hafa skotið upp kollinum í Evernote kerfinu reglulega síðustu tvö árin. Nokkrar útskýringar.

• Auðmýkt aðstoðarbæjarstjórans var fullkomin andstæða sjálfumgleði Kilpatricks.
• Helgihaldið varð öðruvísi en hér er lýst, en viðbrögðin (reply) urðu meira spontant og ég valdi í þögninni eftir svörin viðeigandi (vonandi) vers sem andsvar. Eins var Emmaustextinn lesinn en ekki leikinn.
• Eftir að hótelið varð matarlaust, vorum það við (lesist Verbo og systir hans) sem þurftum að gefa starfsfólki hótelsins að borða með okkur.

Guð sem skapar.

Við komum fram fyrir þig í dag, minnugir þess að þú ert upphaf allra hluta. Gefðu okkur að sjá stöðu okkar í sköpun þinni. Gefðu okkur auðmýkt og kraft til að nálgast þig í þakklæti. Hjálpaðu okkur að vera minnug þess að allt er þitt. Fyrir Jesú Krist, Drottin vorn.

Guð sem nærir.

Við komum fram fyrir þig Drottin, vitandi að þinn er mátturinn og dýrðin. Hjálpaðu okkur að lifa í þakklæti og gleði yfir gjöfum þínum. Fyrirgef okkur þegar við misnotum gjafir þínar til eigin dýrðar, og svívirðum þannig tign þína og mátt. Fyrir Jesú Krist, Drottin vorn.

Guð sem elskar.

Gefðu okkur elsku til annarra, hjálpaðu okkur að brjótast úr sjálfhverfu karlmennsku og valdafíknar og gefast öðrum á vald. Þakka þér, elskuríki Guð, fyrir fyrirmynd Maríu, sem gaf sjálfa sig til þjónustu við aðra. Gefðu okkur þor til að elska eins og María elskaði. Fyrir Jesú Krist, Drottin vorn.

Guð sem elur.

Við leitum til þín Guð um hjálp. Gefðu að við megum læra að ala þau upp sem þú hefur treyst okkur fyrir. Gefðu okkur djörfung og dug svo við megum taka þátt í uppbyggingu þíns ríkis. Gefðu okkur þroska til að sinna um þá sem okkur eru falin. Fyrir Jesú Krist, Drottin vorn.

Guð sem verndar.

Kenndu okkur að gefast upp, leggja falsheit sjálfsánægjunnar til hliðar og hvíla í þér. Við leitum til þín Guð, taktu okkur undir væng þinn, leyfðu okkur að hvílast, leyfðu okkur að vera sem börn. Gefðu okkur hugrekki til að þora að leita til þín. Fyrir Jesú Krist, Drottin vorn.

Guð sem kallar.

Ég vil svo gjarnan hlusta á rödd þína. Gef mér ró í hjarta til að hlusta. Gef mér gæfu til að staldra við og heyra. Hjálpaðu mér að stíga út úr skel karlmennskunnar og fylgja kalli þínu. Hjálpaðu mér að horfast í augu við sjálfan mig og taka undir með Jeremía spámanni: “Hér er ég, send þú mig”. Fyrir Jesú Krist, Drottin vorn.

Guð sem stendur með okkur.

Þú sem gerir alla hluti nýja. Við megum treysta því að þú standir með þeim sem líða. Hjálpaðu okkur að standa með þeim sem minna mega sín. Hjálpaðu okkur að berjast hinni góðu baráttu. Hjálpaðu okkur að hlusta, elska og virða þá sem við eigum svo auðvelt með að sjá ekki. Fyrir Jesú Krist, Drottin vorn.

Guð sem gengur á undan.

Jesús Kristur, þú skoraðist ekki undan. Þú gekkst á undan okkur, steigst fram gegn óréttlætinu og valdhöfum sem misnotuðu aðstöðu sína. Guð, Jesús Kristur, gefðu okkur að stíga fram, taka afstöðu með sannleikanum, fylgja í fótspor þín og leggja okkur sjálf í sölurnar í baráttunni fyrir réttlæti og friði. Fyrir Jesú Krist, Drottin vorn.

Upprisni Frelsari, Jesús Kristur.

Við þökkum þér og við lofum móður þína, sem tókst á við mikilvægasta verkefni allra tíma. Við þökkum fyrir mæður og feður, sem takast á við köllun sína af einlægni og auðmýkt. Fyrir Jesú Krist, Drottin vorn.

Guð sem grætur.

Kenndu okkur að gráta með þér. Gerðu tár okkar að árfarvegi réttlætis og friðar, hvar sem karlmennska og sjálfumgleði hafa leitt til hörmunga og sorgar. Við leitum til þín um að gefa okkur auðmýkt. Við köllum til þín Guð, gefðu okkur karlmennsku og styrk sem leyfir okkur að gráta. Fyrir Jesú Krist, Drottin vorn.

Drottinn Guð við biðjum alls þessa og leggjum allt líf okkar fram fyrir þig og biðjum:

Faðir vor…

Diskurinn kom mér skemmtilega á óvart, enda hef ég sjaldan heyrt í þeim flytja eigin tónlist. Ég held að það sé óhætt að segja að ég hafi aldrei heyrt kristilega íslenska tónlist sem er jafn fullorðins, hvort sem litið er til textagerðar, flutnings eða stemmningar. 

Eftir að hafa hlustað á diskinn nokkrum sinnum í dag og í gær, þá get ég samviskusamlega fullyrt að diskurinn sé hverrar krónu virði. Þegar til kom var fjárfestingin í disknum ekki styrkur við frumkvæði ungs fólks heldur kaup á vandaðri tónlist sem ég á eftir að hlusta á oft.

—

Rétt er að taka fram að ég hef unnið með mikið af því unga fólki sem skipar hljómsveitina og þau hafa öll tekið virkan þátt í starfi KFUM og KFUK þar sem ég er starfsmaður.