Í október spáði ég því að heildarskuldir sem féllu á ríkið myndu vera af stærðargráðunni 4.000 milljarðar króna [1] [2]. Núna virðist hins vegar ljóst að minnsta kosti helmingur þeirra upphæðar mun falla á aðila sem lánuðu peninga til íslensku bankanna eða notuðu bankaþjónustu þeirra erlendis. Þannig virðist skv. frétt mbl.is sem ég vísa til í fyrri færslu, skuldirnar verða nær 2.000 milljörðum. Ef við gerum ráð fyrir 5% vöxtum að jafnaði erum við að tala um 100 milljarða í vaxtagreiðslur á ári eða á milli 20-25% af fjárlögum. Rétt er að hafa í huga að einhver lán munu bera lægri vexti en sér í lagi lán í krónum munu bera mun hærri.

Það er því ljóst að 10% niðurskurðurinn á Fjárlögum þessa árs mun duga skammt. Ég hef áður bent á niðurskurðarleiðir í Fjárlögum í annarri af fyrri færslum og geri ráð fyrir að skattahækkanir þurfi einnig að eiga sér stað fljótlega.

Ég ákvað að skrá hér hjá mér skuldir ríkisins í íslenskum krónum skv. frétt mbl.is frá 15. janúar (evran var rétt um 170 krónur). Ég set upphæð erlendra lána í evrum innan sviga til að auðvelda mér að fylgjast með tölunum í framtíðinni.

Innlendar skuldir – 336 milljarðar

Endurfjárm. bankanna – 385 milljarðar

Tap v. skortsölu – 35 milljarðar

Fjárlagahalli 2009 – 154 milljarðar

Alls skortir því 910 milljarða íslenskra króna.

Erl. langtímaskuldir – 318 milljarðar (1,9 milljarðar evra)

Icesave skuldirnar – 695 milljarðar (4,1 milljarðar evra)

Veðlánatöp – 270 milljarðar (1,3 milljarðar evra)

FIH bankinn – 84 milljarðar (0,5 milljarðar evra)

Alls skortir því 1.367 milljarða (7,8 milljarða evra)

Hvaðan koma peningarnir?

Til að mæta þessu er lánið frá IMF og vinum okkar út í heimi upp á 644 milljarða króna (3,8 milljarða evra).

Eins kemur lán frá ICESAVE og Edge löndum upp á 695 milljarða (4,1 milljarð evra).

Fyrirvarar

• Kostnaður vegna endurfjármögnunar bankanna gæti orðið mun hærri en 345 milljarðar króna.
• Yfirvöld láta sig dreyma um að sala á ICESAVE eignum skili 445 milljörðum (2,6 milljörðum evra), sem gengur upp í lánið frá ICESAVE og Edge löndum.
• Hugsanlega fást allt að 60 milljarðar (0,35 milljarðar evra) fyrir FIH bankann í Danmörku. Það verður að teljast fremur ósennilegt.

Konan mín las rétt áðan viðbrögð Þorgerðar Katrínar við mótmælunum í gær og reyndi að útskýra hvernig hroki og yfirdrepskapur menntamálaráðherra virkaði á sig. Eftir smá umhugsun lagði Jenný, Þorgerði orð í munn og sagði: “Af hverju borða þau ekki bara kökur?”

Dagurinn í gær er um margt merkilegur, ég klökknaði þegar ég fylgdist með Obama taka við embætti og hef reynt að fylgjast með stemmningunni hér í BNA sem er stórkostleg. Gleðin og spennan ræður ríkjum, nema í þær 30 sekúndur sem ég hlustaði á Rush Limbaugh.

Á hinn bóginn fann ég hversu illa mér leið yfir ástandinu á Íslandi, sorgin, reiðin og sársaukinn sem fylgir því að uppgötva að fulltrúum okkar á Alþingi er drullusama. Vanlíðanin yfir að hafa verið blekktur og rændur. Ég fann líka til með löggunum sem virðast ekki vita í hvorn fótinn þær eiga að stíga. Ég fékk sting í hjartað þegar ég sá að Lalli hafði verið handtekinn. Ég fylltist sorg yfir því að Ísland sem ég hélt að ég þekkti en skildi ekki alveg, var ekkert annað en blekking. Í dag dó Samfylkingin í mínum huga, andlát Sjálfstæðisflokksins átti sér stað fyrir nokkrum mánuðum, þegar Davíð hótaði endurkomu í pólítík og Geir rak hann ekki. Framsóknarflokkurinn boðaði byltingu um helgina og kallaði til starfa son eins af glæpamönnunum sem rændu fyrirtækjum í eigu ríkisins. E.t.v. er sonurinn föðurbetrungur, en það er ekki áhættunar virði. Innflytjendastefna Frjálslynda flokksins gerir hann að alls ónýtum kosti. Staðan skilur ekki marga möguleika eftir…

Nú í nótt þegar lögreglan nýtti sér fámenni mótmælenda til að slökkva eldinn við Alþingishúsið, slökknaði síðasta von mín um að ástandið myndi lagast af sjálfu sér. Lögregla sem bíður færis til að beita valdi, bíður eftir að mótmælendur huga ekki að sér og ræðst þá gegn þeim, er að gefa óhugnanleg skilaboð. Þetta er ekki geðfellt ástand og ef Samfylkingarlíkið hristir ekki af sér xxx á næstu tveimur sólarhringum mun ástandið líklegast versna til muna.

I wonder if the relatively new focus on liturgy and eucharist is a response to the diminshing relevance of clergy. When the cultural status disappeared there was a need for something to give clergy status and meaning. That something in the Lutheran church was the rediscovery of the eucharist served solely by pastors, or what?

Í anda Matthíasar hef ég útbúið graf sem gefur vonandi einhverja sýn á stöðu þjóðkirkjunnar. Það verður að segjast að þetta lítur ekki alltof vel út.

It is about telling the story. It is only in hearing and allowing all stories that we can hear God’s whole story. How does that affect our understanding of the preaching and participation in the Worship.