Í desember fórum við með son minn í læknisskoðun, við fundum út hvaða barnalæknir væri innifalinn í sjúkratryggingunni okkar og pöntuðum tíma. Í sjálfu sér gekk það vel, við fengum skoðun og þegar tímanum var lokið, fengum við nýjan tíma fyrir þrjár bólusetningar, þessar sem öll börn þurfa að fá. Við mættum síðan nokkrum dögum seinna og strákurinn fékk sprauturnar sínar. Tveimur vikum síðar kom reikningurinn, tvær heimsóknir og þrjár sprautur $760 eða 48.000 krónur. Fram kom að tryggingafélagið neitaði greiðslu vegna formatriðis, sem ekki var útskýrt. Það tók mig þrjá mánuði og 7 símtöl að leysa vandamálið. Ég þurfti að hringja á læknastofuna, tryggingafyrirtækið, fyrirtækið sem sér um greiðslur á kröfum fyrir tryggingafyrirtækið og síðan annan hring til allra. Eftir nokkur símtöl þar sem mér var sagt að ekki væru til nein gögn um að ég hefði kvartað, fékk ég loks bréf um að tryggingafyrirtækið hefði borgað sinn hlut.

Þegar ég svo nefndi þessa sögu við kunningja minn sem er lögfræðingur, sagði hann mér að allir vissu að tryggingafyrirtækin, alla vega sum, treystu á að fólk gæfist upp á 3 hringingu og greiddi þjónustuna sjálft enda kostar tíma og fyrirhöfn að standa í stöðugu tuði um þrjár sprautur.

Þetta gerist í dýrasta heilbrigðiskerfi í heimi, þar sem stór af starfsfólkinu er ekki heilbrigðisstarfsfólk heldur lögfræðingar, viðskiptafræðingar, símastarfsfólk á endalausum skiptiborðum við að neita viðskiptavinum um þjónustu. Þetta kerfi er frábært fyrir þá einstaklinga sem eiga allt, þá sem taka ekki eftir því hvort það er $760 meira eða minna á Debetkortinu. En fyrir alla hina, þær 45 milljónir manna sem eru tryggingalaus, tugi eða hundruði milljóna manna sem eru háðir vinnuveitanda í vistaböndum, þar sem vinnuveitandi veitir af gnægtum sínum þær litlu tryggingar sem flestir hafa, þá er ástandið ekki eins gott.

En það sem ætti að vekja mesta athygli þeirra sem trúa á framtak atvinnulífsins og mikilvægi einkavæðingar er að kerfið er eitt það dýrasta í heimi, þegar litið er til hlutfalls af þjóðarframleiðslu. 

Við lestur þessarar fréttar, hlýtur spurningin að vakna. Hvenær hafa umburðarlyndi og gestrisni einkennt Evrópu? Ég er nýbúin að bruna í gegnum evrópska sögu, reyndar í formi kirkjusögu eins og hún er kennd í bandarískri guðfræðideild. En mig rekur ekki minni í að umburðarlyndi og gestrisni hafi einkennt Evrópu á einu einasta tímabili, hugmyndir um trúfrelsi og virðingu fyrir útlendingum voru næstum óþekktar þar til á 20. öld og ekki var fyrri hluti þeirrar aldar í Evrópu tímabil umburðarlyndis og gestrisni.

Friðsæld, jöfnuður og hagsæld eru ekki þau orð sem koma í hugann heldur þegar hugsað er um Evrópu fyrr en hugsanlega á stöku stað á síðari hluta 20. aldar, og þeirri friðsæld, jöfnuði og hagsæld fylgdi ekki endilega umburðarlyndi og gestrisni.

Eitt af vandamálum múslima víðast hvar í Evrópu er spurningin um talsmann. Það er ekki ljóst hver getur talað fyrir hönd hópsins. Það hefur leitt til þess að fjölmiðlar í leit að fréttum hafa skilgreint fyrir meginþorra fólks hver sé talsmaður og hver ekki. Þetta var eitt af félagslegum víddum Islam sem ég skoðaði í verkefni í Trúarbragðafræðum sem ég tók upp í Pontificium College Josephinum. Þar segi ég um stöðu talsmanna:

 Spokesperson

    One aspect of the transition of Islam into the Western European context is the lack of organizational structures among especially Sunni Muslims. The lacks of such structures, which in Christianity are called congregations and more often than not hierarchical in their structure, have made it difficult, for example communicating with various governments. (Nielsen 125)
As the structure and hierarchy does not exist, the leadership roles are not fixed but earned. Especially in a new situation were the ascribed roles of the place of origin are not valid or possible to follow. (Nielsen 129-130)
This situation and lack of structures, has at the same time opened up possibilities for groups that have weak status or are illegal in their country of origin, for example Kurds from Turkey, to take an initiative as a prominent Muslim group in the immigration country. In some cases those Islamic groups have been political and even militant and have therefore given the impression that Islam in general is political and militant. In secular societies were separation of politics and religion is celebrated, this has led to a negative attitude towards the Islam faith. (Nielsen 126)
Here the role of media is important, as groups that are ready to come forward and take a strong stand are preferred by the media over individuals or groups that tend to take a more cautious position towards reality. (Nielsen 164) This tendency can be recognized in Denmark where the “Islamisk Trossamfund” with 800 members has been represented as the main Muslim group in the country, even though “Muslimernes Fællesråd” an umbrella organization of various Muslim groups has over 8000 members. (Libak)
Another side to the lack of authority in the Muslim community is that any attempt to speak on behalf of Muslims can be questioned and therefore a dialogue between Muslims and any other group or officials are made very difficult. (Hoffmann 48)
In my readings a came across few converts to Islam, that have taken on the task of being spokesmen for Muslims in their country of origin. Jane I. Smith mentions in her Introduction to the book Muslims in the West, that new converts sometimes play a vital leadership role in Europe, because of their ability to use the language and their understanding of the dominant culture. (Smith 12) Abdul Hadi Hoffmann, a former politician in Germany is one of those converts. Hoffmann mentions another problem with media, when he says in his article Muslims in Germany: The Struggle for integration.

All Muslims are made to be responsible by the media for everything any single Muslim does at any place in the world in the name of Islam. (Hoffmann 52)

One factor that also has impacted Islam is the recognition some governments in Europe has given to cultural or educational centers as an important part of the immigrants’ life and have given those centers financial support in a way religious centers have not received. This has encouraged Muslims to focus on opening cultural centers as a starting point, which has led to a strengthening ethnical and cultural identity of immigrants, at the cost of their Islam identity, at least officially. (Nielsen 128) Due to this strengthening of ethnic/cultural identity, the majority of Islamic groups are ethnic/cultural based. (Nielsen 130)
Some international Muslim organizations try to avoid the ethnic stamp in their work, and it has given them strong presence in the Muslim world. One of them is The Muslim World League, based in Mecca and an important financer for various Muslim projects around the world without specific Ethnics criteria. (Nielsen 141) Another organization that has great influence in Europe is the Brotherhood. Their main focus is to go back to the basics, claiming “anything … which did not have sanction in the life of the community during the time of the Prophet Muhammad was corrupting of Islamic principles” therefore rejecting all ethnic impurity in Islam. (Nielsen 143)
This lack of structures seems to indicate that Islamic religious groups tend to be loosely connected sects. As Muslims become more settled in Europe, we can expect the groups to become more denominational like, focusing more on social consistency than individual transformation. (Smart 1983, 156-157)

Nánar um rannsókn mína hér.